Stel, je bent een trainer en je bent gewend om vooral frontaal-klassikaal te werken: jij voor de groep met een mooie en goed-doordachte powerpoint, en je deelnemers in een U-vorm tegenover je. Af en toe laat je hen alleen of in tweetallen nadenken over een vraag of opdracht, die je vervolgens weer plenair terugkoppelt. Jij bent vooral aan het woord, je deelnemers wat minder.
En nu heb je gehoord dat je deelnemers meer leren als ze zelf actiever bezig zijn en jij minder aan het woord bent. Dat wil je best proberen, maar je bent ook een beetje bang dat het dan een chaos wordt. Gaan ze wel echt aan het werk als je hen zelfstandig met een opdracht aan het werk zet? Houden ze zich wel aan het onderwerp? En wat als ze met verkeerde uitwerkingen of oplossingen terugkomen? Of als hun input niet aansluit bij wat jij hebt voorbereid? Lees verder

En natuurlijk ook wat je dan wél moet doen
Vorige week schreef ik over de balans tussen vorm en inhoud als het gaat over werkvormen.
Deze vraag wordt mij met enige regelmaat gesteld. Ik lok dat natuurlijk ook wel een beetje uit door mijn voorliefde voor activerende didactiek, die je uitstekend kunt vormgeven met, je raadt het al, activerende werkvormen.