Een trainer, die meer spelleider dan trainer is.

Deelnemers die voortdurend in beweging zijn in een activiteit die meer op de ren-je-rot-show lijkt dan op een training.

Een training die vooral leuk en actief moet zijn, en die liefst geen saaie of heel rustige elementen mag bevatten.

Dat is het schrikbeeld dat sommige trainers hebben van activerend trainen.

En als dat je beeld is, kan ik me voorstellen dat je er niet aan begint.

Je wilt immers een serieuze, degelijke training bieden, waarin je deelnemers veel leren en oefenen.

Een training, waarop je deelnemers met een goed gevoel terugkijken: “Hier hebben we wat aan gehad!”, waarna ze het geleerde volop in hun dagelijkse werkzaamheden toepassen.

Je wilt je kostbare trainingstijd nuttig besteden in plaats van deze te verdoen met ludieke spelletjes en activiteiten.

Ik geef je groot gelijk!

Juist omdat ik m’n kostbare trainingstijd nuttig wil besteden, en juist omdat ik een serieuze, degelijke training wil bieden, train ik activerend. Maar dan wel zoals activerend trainen bedoeld is (en dat is heel anders dan het beeld dat ik hierboven geschetst heb). Lees verder →

Een rollenspel, de nachtmerrie van vrijwel elke deelnemer.

Ook al beseffen ze dat het leerzaam is, en ook al vinden ze het spelen zelf nog best wel leuk, een rollenspel is eng.

Zo in de spotlights voor de groep terwijl iedereen kijkt.

Helemaal als er ook nog een videocamera staat te draaien.

En als er een trainingsacteur meespeelt.

En als de andere deelnemers daarna feedback mogen geven.

En dan komt ook de feedback van de trainer nog.

‘Ik heb wel een naam hoog te houden: wat als ik afga?’

Hoe je het ook went of keert: voor de meesten is een rollenspel heel erg spannend. Het voelt alsof ze zonder zwemdiploma in het diepe geworpen worden. Lees verder →