Ken je dat? Heb je je hele training tot in de puntjes voorbereid, helemaal bedacht hoe jij het gaat doen, wanneer en hoe je deelnemers reageren, wat je op welk moment aan bod laat komen, werkvormen bedacht en uitgewerkt, materialen in orde gemaakt, kortom: de hele routebeschrijving voor de training ligt klaar. Prettige gedachte! Totdat… een deelnemer tijdens de training ineens een ongeplande vraag stelt, zo’n vraag die je doet beseffen, dat je ergens een navigatiefoutje hebt gemaakt. Zo’n vraag die duidelijk maakt dat de behoefte van die deelnemer op een ander vlak ligt dan jij had ingeschat. Of zo’n vraag die aangeeft dat je de beginsituatie totaal verkeerd hebt ingeschat.

Dat voelt een beetje als op reis gaan met een uitgestippelde route op een spiksplinternieuwe kaart en er dan achterkomen dat die spiksplinternieuwe weg nog niet aangelegd is, of dat de snelweg afgesloten is i.v.m. wegwerkzaamheden. Dan zou je zo graag een navigatiesysteem hebben dat automatisch de route aanpast naar het meest doeltreffende alternatief. Voor de automobilisten onder de lezers heb ik goed nieuws: die navigatiesystemen bestaan! En ook voor de trainers onder de lezers heb ik goed nieuws: navigeren kun je leren!

Er was een tijd dat ik vond dat ik moest leren om mezelf aan mijn planning te houden. Lessen, trainingen en cursussen bereid ik altijd tot in detail voor, maar het is me werkelijk nog niet één keer gelukt om me aan m’n eigen plan te houden. Lees verder →

“Vandaag ga ik zonder zijwieltjes leren fietsen!” Mijn jongste zoon was net vier en had besloten dat het vandaag moest gebeuren. “Dat is goed, jongen”, zei ik. Ik kleedde m’n kerstkind warm aan, haalde zijn ‘grote-jongens-fiets’ uit de schuur en met een avontuurlijke blik in zijn ogen stapte hij naar buiten.

Na een minuut of tien ging ik eens even kijken hoe het hem verging. Verdekt opgesteld sloeg ik hem gade. Hij fietste snel en rechtvooruit, probeerde wat naar links te sturen en viel hard op de grond. Hij stond op, wreef even over handen en knieën, raapte zijn fiets op en ging weer verder. Beetje wiebelig stapte hij op z’n fiets om vervolgens weer snel rechtvooruit te fietsen. Hij probeerde wat naar rechts te sturen en viel weer hard op de grond. “Tijd om me ermee te bemoeien”, dacht ik.
Lees verder →

Oh, wat had ik met haar te doen. Een vriendin van mij, laat ik haar even Pien noemen, had heel veel zin in de training die ze mocht geven. Uitstekend voorbereid en met goed gemoed begon ze eraan. Totdat… ze te maken kreeg met een smartphone-mannetje.

Iedere trainer komt hen regelmatig tegen: de smartphone-mannetjes. Schijnbaar ongeïnteresseerd duiken ze tijdens een training in hun smartphone (Blackberry, iPhone of Android, dat is om het even) om er alleen af en toe uit te komen voor een kleinerende opmerking over mededeelnemers, trainer of training. Vaak worden deze arrogante smartphone-mannetjes door een paar mededeelnemers aanbeden en door de rest stilzwijgend verafschuwd. Ze maken zichzelf onaantastbaar door hun gedrag en opmerkingen en verzieken tegelijkertijd de sfeer en het leerklimaat in de groep.

Deze smartphone-mannetjes doen me altijd een beetje denken aan alfa-mannetjes bij gorilla’s. Zij zijn de leider in de groep en je dient hen met respect te benaderen. Ze verwachten met alle egards heel voorzichtig gesmeekt te worden alsjeblieft mee te doen. En als je dat maar precies doet zoals zij dat wensen, zijn ze heel misschien bereid je gratie te verlenen en jou het genoegen te schenken gewoon deel te nemen aan de training. Lees verder →

Benieuwd naar wat me te wachten stond begaf ik me onlangs naar een seminar over online zakendoen. Ik werd gastvrij ontvangen, dronk een kopje koffie, maakte een praatje en wachtte tot we het signaal kregen te gaan zitten.

De sprekers, twee kanjers in hun vakgebied, stelden elkaar voor aan het publiek, waarna zij begonnen. “Wie van u doet er weleens online zaken?”, luidde de eerste vraag. “Leuk”, dacht ik, “dit wordt heel interactief!” De twee experts stelden regelmatig vragen aan het publiek en koppelden dit aan de inhoud van hun presentatie. Ze vulden elkaar af en toe aan en brachten een goed verhaal ondersteund met een duidelijke powerpoint.

Toch merkte ik, dat het publiek op een gegeven moment moeite kreeg om hun aandacht erbij te houden. De interactieve start bleek eigenlijk interpassief te zijn: we zaten lang stil en er werd veel informatie over ons uitgestort. Ieder brokje informatie was zinvol en waardevol en ik was enorm m’n best aan het doen om het allemaal te onthouden, zodat ik het op mijn situatie zou kunnen gaan toepassen. Lees verder →

Daar zitten ze dan: 15 deelnemers die je één voor één welkom hebt geheten bij binnenkomst. Ze hebben allemaal hun plaats ingenomen, de materialen liggen netjes klaar en je kunt beginnen. Je kijkt eens rond en ziet een deelnemer wat onderuitgezakt op zijn stoel zitten. Een andere deelnemer is zijn laatste tweets aan het lezen, de volgende bestudeert het langsrijdende verkeer en er zijn nog twee deelnemers met elkaar in gesprek over hun plannen voor het weekend. Sommigen bladeren wat in hun map en anderen kijken met een wat terughoudende blik naar het programma dat je met de beamer op het scherm projecteert. The floor is yours!

Je kunt nu natuurlijk het gebruikelijke kennismakingsrondje doen. Je weet dat het prettig is als iedereen weet wie wie is, wat iedereen doet en waarom iedereen daar zit. Maar je weet ook dat zo’n rondje altijd langer duurt dan gepland en dat de aandacht verslapt, zodat men na de 5e deelnemer nauwelijks nog luistert. Lees verder →