Benieuwd naar wat me te wachten stond begaf ik me onlangs naar een seminar over online zakendoen. Ik werd gastvrij ontvangen, dronk een kopje koffie, maakte een praatje en wachtte tot we het signaal kregen te gaan zitten.

De sprekers, twee kanjers in hun vakgebied, stelden elkaar voor aan het publiek, waarna zij begonnen. “Wie van u doet er weleens online zaken?”, luidde de eerste vraag. “Leuk”, dacht ik, “dit wordt heel interactief!” De twee experts stelden regelmatig vragen aan het publiek en koppelden dit aan de inhoud van hun presentatie. Ze vulden elkaar af en toe aan en brachten een goed verhaal ondersteund met een duidelijke powerpoint.

Toch merkte ik, dat het publiek op een gegeven moment moeite kreeg om hun aandacht erbij te houden. De interactieve start bleek eigenlijk interpassief te zijn: we zaten lang stil en er werd veel informatie over ons uitgestort. Ieder brokje informatie was zinvol en waardevol en ik was enorm m’n best aan het doen om het allemaal te onthouden, zodat ik het op mijn situatie zou kunnen gaan toepassen. Lees verder →

Daar zitten ze dan: 15 deelnemers die je één voor één welkom hebt geheten bij binnenkomst. Ze hebben allemaal hun plaats ingenomen, de materialen liggen netjes klaar en je kunt beginnen. Je kijkt eens rond en ziet een deelnemer wat onderuitgezakt op zijn stoel zitten. Een andere deelnemer is zijn laatste tweets aan het lezen, de volgende bestudeert het langsrijdende verkeer en er zijn nog twee deelnemers met elkaar in gesprek over hun plannen voor het weekend. Sommigen bladeren wat in hun map en anderen kijken met een wat terughoudende blik naar het programma dat je met de beamer op het scherm projecteert. The floor is yours!

Je kunt nu natuurlijk het gebruikelijke kennismakingsrondje doen. Je weet dat het prettig is als iedereen weet wie wie is, wat iedereen doet en waarom iedereen daar zit. Maar je weet ook dat zo’n rondje altijd langer duurt dan gepland en dat de aandacht verslapt, zodat men na de 5e deelnemer nauwelijks nog luistert. Lees verder →

Voor veel werknemers is het een bekend fenomeen: je bent verplicht iets te doen waar je niet achter staat, waarvan je het nut niet inziet of waarin je gewoon geen zin hebt. Als je het niet doet ben je de Sjaak. Dus maak je je er zonder overtuiging en met frisse tegenzin met de Franse slag vanaf. Jij bent klaar en de baas is blij, toch?

Helaas… de baas is niet zo blij. Die ziet liever iemand die zijn visie en missie deelt, uitdraagt en voorleeft, iemand die begrijpt waarom deze keuze gemaakt is en hem daarom steunt. De klus is nu weliswaar geklaard, maar bij de eerste de beste volgende klus gebeurt er precies hetzelfde: beetje tegenstribbelen, diepe zucht, Franse slag, klaar.

Ditzelfde fenomeen zie je ook in het onderwijs. Iedereen heeft zich als leerling weleens afgevraagd waarom hij een bepaald onderwerp moest leren of zelfs waarom hij een bepaald schoolvak überhaupt moest volgen. En iedereen kent wel een docent die dan zei: “Het moet nu eenmaal, dus doe nou maar gewoon mee, dan kun je misschien een goed punt halen”, of iets van gelijke strekking. Maar kent iemand misschien een voorbeeld van een leerling die vervolgens echt en oprecht gemotiveerd raakte om het ook te doen? Lees verder →

Dat weerstand in trainingen een onderwerp is waarmee veel trainers en hun opdrachtgevers te maken hebben, bleek wel uit de grote hoeveelheid reacties die ik mocht ontvangen op mijn vorige blogpost “Wie wil er graag niets leren?”. Dank daarvoor! Uit diezelfde reacties bleek ook dat mijn oplossing (deelnemers zelf laten benoemen waarom ze graag willen deelnemen) gemakkelijker gezegd dan gedaan is. “Hoe reageer je dan als een deelnemer zegt dat hij dit allemaal al weet en kan?”, was bijvoorbeeld een vraag die ik kreeg.

Om die vraag te beantwoorden moeten we eerst even een stapje terug. Lees verder →

Vind jij leren leuk? Ik bedoel niet met je neus in de boeken, maar gewoon, iets nieuws leren? Iets wat je nog niet weet, of iets wat je nog niet kunt?

Mensen zijn van nature niet alleen nieuwsgierig, ze zijn ook erg leergierig. Mensen willen van alles kunnen en weten, en het liefst ook nog overal de beste in zijn. Ga maar na: je kunt het zo gek niet bedenken of er is een club, een competitie, een wedstrijd, een talentenjacht of een wereldrecord voor.

Maar als mensen zo graag willen leren, hoe kan het dan dat trainers zo vaak weerstand ervaren? Je zou zeggen dat deelnemers staan te juichen als ze te horen krijgen een training te mogen gaan volgen. Toch is het tegenovergestelde vaak het geval: deelnemers die zich zuchtend naar een training begeven om zich daar op een stoel te laten zakken en vervolgens te vragen of ze die dag iets eerder mogen stoppen. Lees verder →