Voor veel werknemers is het een bekend fenomeen: je bent verplicht iets te doen waar je niet achter staat, waarvan je het nut niet inziet of waarin je gewoon geen zin hebt. Als je het niet doet ben je de Sjaak. Dus maak je je er zonder overtuiging en met frisse tegenzin met de Franse slag vanaf. Jij bent klaar en de baas is blij, toch?
Helaas… de baas is niet zo blij. Die ziet liever iemand die zijn visie en missie deelt, uitdraagt en voorleeft, iemand die begrijpt waarom deze keuze gemaakt is en hem daarom steunt. De klus is nu weliswaar geklaard, maar bij de eerste de beste volgende klus gebeurt er precies hetzelfde: beetje tegenstribbelen, diepe zucht, Franse slag, klaar.
Ditzelfde fenomeen zie je ook in het onderwijs. Iedereen heeft zich als leerling weleens afgevraagd waarom hij een bepaald onderwerp moest leren of zelfs waarom hij een bepaald schoolvak überhaupt moest volgen. En iedereen kent wel een docent die dan zei: “Het moet nu eenmaal, dus doe nou maar gewoon mee, dan kun je misschien een goed punt halen”, of iets van gelijke strekking. Maar kent iemand misschien een voorbeeld van een leerling die vervolgens echt en oprecht gemotiveerd raakte om het ook te doen? Lees verder


